Leven met artrose
Je staat er niet alleen voor
Iedereen met artrose heeft een ander verhaal. De één heeft af en toe pijn. De ander heeft elke dag klachten. Ook jonge mensen kunnen artrose krijgen. Daarom is het fijn om te lezen hoe anderen met artrose omgaan.
Op deze pagina lees je de verhalen van mensen met artrose. Zij vertellen over hun klachten, hoe zij de diagnose kregen en wat hen helpt in het dagelijks leven. Bijvoorbeeld hoe zij meer zijn gaan bewegen, omgaan met pijn of keuzes maken in hun behandeling.
Misschien herken je jezelf in hun verhaal. Of krijg je nieuwe ideeën die jou kunnen helpen. We hopen dat deze verhalen je laten zien dat je niet alleen bent en dat er vaak meer mogelijk is dan je denkt.
"Rust hielp mij juist niet"
Jarenlang werkte ik als timmerman. Mijn knieën kregen veel te verduren. Toen ik steeds meer pijn kreeg, dacht ik dat ik mijn knieën zoveel mogelijk moest ontzien. Ik ging minder wandelen en bleef vaker thuis.
Dat leek eerst prettig, maar na een paar maanden werd alles juist moeilijker. Mijn spieren werden zwakker en zelfs boodschappen doen kostte moeite.
Via de huisarts kwam ik bij een fysiotherapeut terecht. Daar leerde ik dat mijn gewrichten juist baat hebben bij beweging. Ik begon rustig met oefeningen en bouwde het stap voor stap op.
Inmiddels wandel ik bijna iedere dag weer een half uur. Ik heb nog steeds artrose, maar ik kan weer veel meer dan een jaar geleden.
Mijn tip: Bang zijn voor pijn is logisch, maar helemaal stoppen met bewegen maakt het vaak juist moeilijker.
"Kleine veranderingen maakten een groot verschil"
Na mijn diagnose artrose wilde ik vooral weten wat ik zelf kon doen. Ik hoopte op een medicijn dat de pijn zou wegnemen, maar mijn zorgverlener vertelde dat mijn dagelijkse gewoonten minstens zo belangrijk zijn.
Ik begon met kleine veranderingen. Iedere dag maakte ik een wandeling van twintig minuten. Ik deed oefeningen voor mijn heup en lette beter op mijn gewicht. Ook leerde ik mijn activiteiten beter over de dag te verdelen.
Na een paar maanden merkte ik verschil. De pijn was niet weg, maar ik voelde me sterker en had meer vertrouwen in mijn lichaam. Ik durfde weer uitstapjes te maken en spreek vaker af met vrienden.
Ik heb geleerd dat je niet alles in één keer hoeft te veranderen. Juist kleine stapjes maken samen een groot verschil.
Mijn tip: Kijk niet alleen naar wat niet meer lukt, maar vooral naar wat je vandaag wél kunt doen.
"Ik bleef wachten tot de pijn over zou gaan"
Marco (52 jaar), vrachtwagenchauffeur
Toen mijn heup pijn begon te doen, dacht ik dat het vanzelf wel over zou gaan. Na een lange werkdag voelde ik mijn heup steeds meer. Toch stelde ik een bezoek aan de huisarts maanden uit.
Ondertussen ging ik juist minder bewegen. Ik nam vaker de lift, liep kleine stukjes en zei afspraken af omdat ik bang was dat mijn heup pijn zou gaan doen.
Toen ik uiteindelijk hoorde dat ik artrose had, verwachtte ik dat een operatie de enige oplossing zou zijn. Maar mijn huisarts legde uit dat er eerst veel andere mogelijkheden zijn.
Ik begon met oefeningen bij de fysiotherapeut en kreeg tips om tijdens mijn werk vaker even te bewegen. Dat was wennen, maar na een paar weken voelde ik verschil. Ik heb nog steeds pijn op sommige dagen, maar ik kan mijn werk en hobby’s weer goed combineren.
Mijn tip: Wacht niet te lang met hulp zoeken. Hoe eerder je weet wat je kunt doen, hoe sneller je weer vooruit kunt.
"Ik dacht dat een kunstknie de enige oplossing was"
Els (71 jaar), vrijwilliger
Iedereen in mijn omgeving zei hetzelfde: “Met jouw knie krijg je vast snel een nieuwe knie.”
Dat geloofde ik ook. Daarom was ik verbaasd toen de orthopeed vertelde dat een operatie nu nog niet de beste keuze was. Eerst wilde hij kijken wat ik zelf nog kon doen.
Ik vond dat eerlijk gezegd een teleurstelling. Maar ik besloot het toch een kans te geven. Ik begon met een oefenprogramma en ging twee keer per week wandelen met een groep uit de buurt.
Na een paar maanden merkte ik dat ik makkelijker opstond uit een stoel en weer langere stukken kon lopen. Natuurlijk heb ik nog artrose, maar ik kan weer doen wat voor mij belangrijk is: op mijn kleinkinderen passen en met vriendinnen naar de stad.
Misschien heb ik ooit nog een kunstknie nodig. Maar voorlopig red ik me goed zonder operatie.
Mijn tip: Een operatie is niet altijd de eerste stap. Soms kun je zelf meer bereiken dan je denkt.
"Ik durfde mijn lichaam weer te vertrouwen"
Daan (46 jaar), docent
Toen ik hoorde dat ik artrose had, lette ik op iedere pijnscheut. Bij elk trapje of wandeling dacht ik dat mijn gewricht verder beschadigde.
Daardoor ging ik steeds voorzichtiger bewegen. Achteraf maakte dat mijn klachten alleen maar erger.
Tijdens een gesprek met mijn fysiotherapeut leerde ik dat pijn niet altijd betekent dat er schade ontstaat. Dat gaf me rust. Ik begon weer rustig te fietsen, oefeningen te doen en af en toe een wandeling te maken.
In het begin vond ik dat spannend. Maar iedere week kreeg ik meer vertrouwen. Nu luister ik beter naar mijn lichaam. Sommige dagen doe ik wat minder, andere dagen juist wat meer.
Artrose bepaalt niet meer mijn dag. Ik bepaal zelf wat ik belangrijk vind.
Mijn tip: Laat angst voor pijn je niet tegenhouden. Door stap voor stap te bewegen, groeit je vertrouwen weer.